15-01-2007 - *** Het verhaal van een politie-agente met PTSS ***
Ook ik zelf heb PTSS. Ik ben hier van zo goed als genezen. Ik zal hieronder mijn verhaal zetten zodat jullie precies kunnen lezen wat er met mij is gebeurd. Ik heb dit verhaal tijdens mijn begeleiding moeten schrijven. Dit als stukje verwerking voor mijzelf. De opdracht was letterlijk:"Schrijf alles op wat je meegemaakt hebt, waardoor het PTSS is ontstaan. Doe daarna met het verhaal iets wat het voor jou afsluit". Ik kreeg als tip het verhaal te verbranden of iets dergelijks. Dit heb ik niet gedaan omdat ik het ten eerste zonde vond omdat het mij veel tranen en pijn heeft gekost om het te schrijven. Maar ten tweede weet ik zelf uit eigen ervaring hoe moeilijk het is om toe te kunnen geven dat er iets mis gaat met jezelf. Maar juist door dat toe te geven en te erkennen dat je het even niet meer trekt, kun je geholpen worden. Want soms in je leven heb je gewoon hulp van anderen nodig om eruit te kunnen komen, en daar hoef je je niet voor te schamen maar dan kun je juist trots op jezelf zijn dat je om hulp durft te vragen. Ik ben in mei 2001 naar de opleiding gegaan voor agente van politie. Ik was hiermee in december 2002 klaar. Later als verwacht omdat het bij mij in het persoonlijke vlak allemaal wat tegen heeft gezeten tijdens de opleiding. Ik zou namelijk in mei 2002 klaar zijn (versnelde pomp) maar dat is dus uiteindelijk december geworden.Ik werd geplaatst op een team waarvan ik niet wist wat ik moest verwachten. Op het team aangekomen, bleek al heel snel dat ik het goed naar mijn zin zou gaan krijgen. Ik kreeg maatjes en voelde me er thuis. Het was een buitenteam wat inhoud veel groen gebied met een aantal dorpskernen. Verder ook nog een groot industrieterrein. In de dorpskernen veel jeugd, wat mij tijdens de opleiding-stages altijd al trok. Na ongeveer anderhalf jaar mee gedraaid te hebben op het team, begonnen er zich wat problemen aan te dienen omtrent alochtone jongeren. Deze problemen bestonden uit kleine criminaliteiten alswel het lastig vallen van buurtbewoners etc. Dit werd op een gegeven moment zo erg dat er buurtbewoners werden bedreigd op het moment dat deze er iets van zeiden als de allochtone jongeren iemand in elkaar aan het slaan waren. Er gebeurde zoveel dat de buurtbewoners het beu waren en dat zij er niets meer van wilde en durfden te zeggen. Het betrof een groep van ongeveer 10 tot 15 jongeren in de leeftijd van 14 tot en met 25 jaar. Uiteindelijk is door de leiding besloten dat er een project op deze jongeren zou worden geschreven. Dit is dus ook gebeurd. Het doel van het project was om de overlast voor de buurtbewoners weg te halen en de rust in de wijk terug te brengen. Dit project werd gedraaid met collega's uit het hele district. En natuurlijk ons eigen team. Al snel bleek dat de jongeren weinig ontzag voor ons als politie hadden en ons uit gingen lopen dagen. De kunst was natuurlijk om hier niet op te reageren, zoals elke goede politie-agent weet. Maar goed, ook dit zijn mensen deze politie-agenten, en zelfs zij kunnen een slechte dag hebben. Maar goed, over het algemeen ging het redelijk. Het team hield zich aan de afspraken en het leek er zelfs eventjes op dat de overlast verdween. Ja inderdaad, de overlast verdween. Nou ja, verdween, verplaatste zich, dat is een beter woord. De overlast werd omgezet in problemen die zich tegen de politie gingen richten. Dit hield in dat zodra er een aanhouding of iets dergelijks werd verricht in deze groep jongeren, dat er direct een klacht, discriminatie over heen kwam. Ook kregen we boze ouders aan het bureau, op het moment dat je langs de groep jongeren reed in de dienstauto kreeg je geschreeuw naar je hoofd, maar altijd op zo'n manier dat je de kwaaie piet er niet tussen vandaan kon halen. Er werden jassen over het hoofd getrokken zodat je niet kon zien wie er over straat liepen. Noem maar op. Op een gegeven moment werden er acties door deze jongeren uitgevoerd bij collega's waar ik nu niet verder op in ga. Kortom, ze namen wraak. Wraak op de politie. Deze wraak had z'n uitwerkingen, collega's bedachten zich een aantal keren voordat ze de confrontatie aangingen met deze jongeren. Collega's reden niet meer, zoals het project voorschreef, door de wijk en zochten andere delen op van het teamgebied. Ik praat hier echt niet over alle collega's. Ik wil namelijk absoluut niet iedereen over 1 kam scheren. En op dit moment kan ik ook de collega's begrijpen die dachten zoals ik hierboven beschreef. De situatie was veranderd en collega's van ons eigen team die het project uitvoerde zoals bedoeld was, waren op 1 hand te tellen. Dit was natuurlijk een grote pret voor de jongeren. Zij zagen dat hun gedrag aansloeg en het beoogde doel zou gaan bereiken. In september 2004 had ik een horecadienst bij ons in het gebied. De problemen in het gebied waren nog steeds zoals ik hier boven beschreven heb. Ik was om ongeveer 04.30 uur klaar met werken en ik reed naar huis in mijn auto. Ik moet ongeveer 3 kwartier rijden eer ik thuis ben. Op weg naar huis, zag ik dat er ineens achter mij een auto reed en dat deze auto behoorlijk achter me zat te duwen. Ik was bang om op mijn rem te trappen omdat de auto achter mij anders op de achterkant van mijn auto zou klappen. Op dat moment was er eigenlijk nog niets aan de hand. Ik maakte me nog niet echt druk, alleen ik vond het wel vreemd dat die auto zo dicht achter me zat. Deze auto bleef me echter volgen en bleef continu duwen. Ik weet dat ik nog dacht dat het raar was, want hij kon me makkelijk inhalen want er kwamen namelijk totaal geen tegenliggers aan. Toen ik in een dorpje reed, bekroop me een eng en onrustig gevoel. Ik voelde dat er iets niet in orde was. Ik en die auto achter mij kwamen bij een rotonde aan en tot mijn grote opluchting zag ik dat hij zijn richtingaanwijzer naar rechts aanzette. Ik moest naar links, maar zette bewust mijn richtingaanwijzer niet aan. Toen ik de rotonde opreed en zag dat hij achter me aan de rotonde opreed, dacht ik nog: "zo ik ben daar vanaf". Maar tot mijn grote schrik zag ik, toen ik voorbij de afslag naar rechts was, dat hij ook deze afslag voorbij reed en gas bij gaf om weer vlak achter mij te kunnen komen rijden. Op dat moment besefte ik direct dat het foute boel was. Had ik op dat moment de rotonde maar helemaal rond gereden en terug naar het bureau toe gereden. Maar goed, dat is allemaal achteraf. Op dat moment sloeg ik dus gewoon netjes af en ik vervolgde mijn weg naar huis. Voor de goede orde is het misschien handig om eventjes te vertellen dat ik vaker het gevoel had dat er iemand achter mij aanreed naar huis als ik vertrok vanaf het bureau. Stom stom stom, maar op dat moment heb ik daar nooit iets mee gedaan. Misschien dat ik het wel verteld heb op het bureau, maar ik heb zelf daar nooit actie op ondernomen. Ook had ik al een aantal keren die jongeren vanuit mijn werkgebied bij mij in het dorp gezien. Op die momenten schrok ik natuurlijk wel, maar zocht er eigenlijk nog nooit iets achter. Maar goed, ik reed dus verder met die auto (onbekend wat voor auto of iets dergelijks op dat moment) achter me aan. Ik heb op dat moment proberen te bellen met mijn gsm. Maar door de zenuwen en angst, kon ik het telefoonnummer niet intoetsen en tot overmaat van ramp viel mijn gsm uit mijn handen op de grond. Ik kon hier onmogelijk bij met mijn hand. Toen ik ongeveer een meter of 800 voorbij de rotonde was, zag ik dat de auto mij in wilde halen. Ik weet nog dat ik me op dat moment opgelucht voelde omdat ik dacht dat ik paniek om niets had gemaakt. Maar de auto kwam naast mij rijden en sneed mij direct de weg af. Ik moest bovenop mijn rem en moest de berm in om de auto te ontwijken. In de berm moest ik nog 2 bomen ontwijken. Toen stond ik stil. Het enige wat ik op dat moment dacht was:"nu is alles voorbij, het is klaar met mij en ze vinden me binnenkort hier ergens in de bosjes". Die angst die ik toen voelde is hier niet op papier te beschrijven, maar ik weet wel dat ik voor de rest van mijn leven dat moment zal blijven herrinneren. Ik weet dat ik de deur van mijn auto op slot heb gedaan. Verder keek ik natuurlijk, instinctief, direct naar het kenteken en tot mijn grote schrik zag ik dat dat er niet op zat. Ik wist nu dat dit met opzet was gedaan. Ik zag dat er 3 personen in de kleine auto zaten. Ik zag vervolgens het bijrijders-portier opengaan, hier kwam een been uit. Ik heb op dat moment alleen maar na zitten denken over wat ik moest doen als die persoon uit zou stappen. Schieten? (ik zat namelijk in uniform) Nee dat was geen doen, dan zou ik door mijn autoruit heen moeten schieten. Mijn auto starten en weg moeten rijden? Nee ook dat ging niet, ik stond daar namelijk helemaal klem. Ik beschrijf nu of dat ik hier minuten zo heb zitten nadenken, maar dat is absoluut niet het geval. Dit heeft misschien alles bij elkaar 5 seconden geduurt, maar dan kun je nagaan wat er op zo'n moment allemaal door je hoofd schiet. Op het volgende moment zie ik dat de been weer verdwijnt in de auto en dat het portier dicht wordt getrokken. Hierna zie ik dat de auto vervolgens met hoge snelheid weg rijd bij mij vandaan. In de richting welke ik ook op moest. Ik weet niet hoelang ik daar heb gezeten in mijn auto. Geen idee. Ik weet enkel dat ik op een gegeven moment weer bij mijn positieve kwam en dat ik mijn gsm op de grond van mijn auto ben gaan zoeken. Ik heb vervolgens direct de noodhulp-auto van het team gebeld, maar deze zaten helemaal aan de andere kant van het gebied. Ik heb vervolgens mijn leidinggevende gebeld en heb hem het verhaal verteld. Ik weet niet meer precies wat er toen allemaal gezegd is, maar ik weet wel dat ik verder ben gaan rijden. Heel langzaam en heel bang. Ik was namelijk als de dood dat die bewuste auto een stukje verder misschien weer zou staan. Ik weet dat op een gegeven moment de noodhulpauto toch achter mij reed en mij gevolgd is naar mijn huis. Hier ben ik heel stoicijns uitgestapt, mijn collega's bedankt en ben naar mijn huis gelopen en ben naar bed gegaan. De volgende ochtend stond een collega op de stoep met bloemen. Niemand van mijn familie wist nog wat er die nacht gebeurd was, en wilde natuurlijk allemaal mijn verhaal weten. Uiteindelijk is die zelfde dag een aangifte opgenomen. Nog steeds besefte ik niet precies wat er allemaal gebeurd was en was ik er eigenlijk nog heel koeltjes over. Tot de aangifte, het was net ofdat ik naar mijzelf keek toen ik die aangifte deed. Toen pas besefte ik wat er precies gebeurd was en toen kwam ook direct die angst weer terug. Ik had het vermoeden, wist eigenlijk wel zeker, dat het die jongeren waren geweest uit mijn werkgebied. Ik had namelijk de auto herkend. Enkel ik had hier geen bewijs voor, omdat er geen kentekenplaat op zat en ik de personen in de auto niet had herkend. Ik ben die dag van de aangifte thuis gebleven en de volgende dag gewoon weer aan het werk gegaan. Een aantal dagen later hadden we vanuit het team een dag. Op deze dag werden mijn maatje en ik bij de leiding geroepen. Nou eigenlijk eerst alleen mijn maatje. Ik zag dat hij werd meegenomen door iemand van de leiding en dat hij nog lang niet terug was. Ik werd bezorgt en dacht dat er misschien iets gebeurd was met zijn familie of iets dergelijks en ben hen gaan zoeken. Ik zag ze staan en zag duidelijk dat er iets aan de hand was. Ik liep er heen en hoorde direct wat er was. Ik kreeg te horen dat er informatie via de CIE binnen was gekomen dat er een aantal jongeren uit die bewuste groep opzoek waren naar onze adressen om ons iets aan te doen. Op dat moment werd ik gek. Ik had de angst al van een aantal dagen eerder en nu dit. Ik wist niet meer waar ik het had. Op dat moment zijn we ook direct naar het bureau gegaan waar alles in rep en roer was en waar van alles werd geregeld. Dat is eigenlijk helemaal langs me heen gegaan. Heb er vrij weinig van gemerkt. Ik weet alleen dat ik bang was, heel bang. Bang voor alles wat er zou gaan komen en zou gaan gebeuren. Weet je, ik ben altijd iemand die heel goed gelovig is in mensen, misschien wel een hele foute instelling voor een agente, maar ik had nooit, maar dan ook nooit, gedacht dat er mensen waren die je gingen terug pakken in de privesfeer om wat jij in de werksfeer deed. Naief, dat zeker, maar als zoiets al zou gebeuren, dan gebeurde zoiets nooit bij jezelf, maar altijd bij collega's ver weg in het land. Dus niet........ Er werd op dat moment over van alles en nog wat gesproken en over eventuele beveiligingsmaatregelen. Ook dit ging eigenlijk helemaal langs me heen. Uiteindelijk ben ik weer naar huis gegaan. Het enige waar ik op dat moment iets van merkte, was dat ik een porto naast me op de bijrijdersstoel had liggen waardoor ik thuis en onderweg kon roepen als er iets fout ging. Ook kregen mijn maatje en ik te horen, dat we alleen nog maar in uniform mochten reizen met volle bewapening. En we kregen beide een staartje achter ons aan. Dit hield in dat er op geruime afstand een politievoertuig achter ons aan reed totdat we thuis waren. Deze dag die ik hierboven beschreef was op een woensdag. De dagen erna werkte ik gewoon. De zaterdag na deze woensdag ging mijn gsm. Het was de teamchef. Hij wilde praten met ons en wilde dit op een bureau doen ergens anders als ons eigen bureau. Ik ben hier naar toe gegaan. Hier bleek dat er een risico-analyse was opgemaakt en dat er nog meer beveilingsmaatregelen getroffen moesten worden. Er werd op dat moment direct geregeld dat ik een dienstgsm kreeg zodat ik intern, voorgeprogrameerde telefoonnummers kon bellen in geval van nood. Ook werd er direct geregeld dat er huurauto's zouden komen. Om de 3 dagen moesten we deze dan wisselen zodat als we opgewacht zouden worden de jongeren, zij onze auto's niet zouden herkennen. Er was iemand van een observatie-team om ons trucjes te leren om te checken of we achtervolgd zouden worden. Ook werden er direct afspraken gemaakt met een bedrijf om bij ons beide rolluiken te hangen om het hele huis van boven tot onder. Ook op dit moment besefte ik niet precies hoe of wat. Ik was bang. Heel bang, maar doordringen? Nee dat deed het nog niet echt. Een paar weekjes later hingen er rolluiken, had ik een dienstgsm, had ik om de 3 dagen een huurauto, tevens waren er camera's geplaatst op mijn woning, ik had een portofoon thuis en ik moest elke keer bellen met de chef van dienst van het district zodra ik het huis uitging en weer thuis kwam. Ik moest dan vertellen waar ik heen ging, en met wie. Dit alles ter bescherming van mijzelf.Ook mocht ik de eerste weken niet alleen thuis zijn. Dit mocht wel overdag, maar niet s'avonds en s'nachts. Dat is ook wat. Ga maar eens elke keer dat je in de nacht alleen bent, ergens anders slapen. Of elke avond dat je alleen bent, ergens anders heen. Je voelt je niet meer veilig in je eigen huis. Niets is erger als dat. Op het moment dat ik de eerste keer alleen thuis was en de rolluiken dicht zaten, heb ik zitten huilen als een klein kind. Dit was, denk ik, 1 van de eerste keren dat er echte emoties los kwamen. En dan bedoel ik niet de emoties van de hectiek waarin ik op dat moment beland was, maar de emoties van angst en hulpeloosheid. Angst omdat ik gewoon echt bang was en hulpeloos omdat ik me dat voelde. Het was nu niet meer werk. Het was nu prive gekomen, en hoe je ook je best doet om je daar niet druk om te maken, dat lukt je niet. Je hebt voor een bepaald beroep gekozen om actie en spanning en om nog 1001 redenen. Maar je hebt niet voor dit beroep gekozen om je thuis op te kunnen sluiten in een huis wat is aangepast zodat het een fort lijkt om jezelf te beschermen. Toch ben ik al die tijd doorgegaan met werken. Ik voelde me soms wat minder goed, maar over het algemeen ging het eigenlijk redelijk met me. Ik merkte wel dat ik me somber kon voelen als thuis kwam en voor de zoveelste keer keek ofdat er geen auto stond, die naar die jongelui toe te schrijven was of als ik boodschappen ging doen en zag dat er een bekende auto achter me reed, maar waar dan gewoon iemand heel anders in zat en de auto een hele andere kentekenplaat had, of als ik s'avonds in de auto ergens naar toe moest en er een auto achter me reed. Maar om te zeggen dat ik me daar helemaal kapot van voelde, nee. Ik was bang, maar daar leefde ik op dat moment mee. Ik voelde me somber, maar zette me daar over heen en stopte alle negatieve gevoelens heel erg diep weg. Een aantal van deze jongeren zijn later aangehouden en ook gehoord over onder andere mijn zaak. Maar hier is niets uitgekomen. Nee deze jongens weten heel goed hoe het werkt. Misschien wel te goed. Niets ten nadele van het recherchewerk wat er is gedaan hoor. Want iedereen heeft er op dat moment aan gedaan wat er aan gedaan kon worden. In Maart van dit jaar kreeg ik een miskraam. Toen ik eigenlijk weer aan het werk wilde gaan, moest ik nog 2 weken wachten voordat ik naar de arbo-arts kon. Ik had geprobeerd de afspraak te vervroegen maar dat lukte niet. Ik moest dus gewoon nog eventjes wachten met aan het werk gaan. Op dat moment ging het fout. Ik voelde dat ik het allemaal niet meer trok. Ik kreeg last van huilbuien, angstaanvallen, slapeloosheid, paniek, gedragswisselingen en noem maar op. Ik was niet meer "ik". Ik trok het niet meer. Ik storte helemaal in. Voor dit alles was ik altijd een meid die overal het positieve in zag en bijna altijd vrolijk was. Iemand die zodra ze minder in haar vel zit, dit opzij kan schuiven en zich er over heen kon zetten. Dit was voorbij. Het ging niet meer. Ik was die persoon niet meer. Voor mijn gevoel was de batterij helemaal op. Ik dacht op dat moment dat het begin van het einde begonnen was. Ik was mezelf niet meer. De muren kwamen op me af en ik kon om een poep en een scheet al helemaal uit mijn dak gaan. Op een gegeven moment moest ik dus naar de bedrijfsarts en deze stuurde me door naar het maatschappelijk werk. Hier heb ik 1 gesprek gehad. Tijdens dit gesprek is er een emogram gemaakt. Hieruit kunnen ze een heleboel dingen halen. Waaronder je algehele toestand. Je kunt hierop van + 100 tot - 100 scoren. + 40 voel je je eigen goed. Ik bleek - 74 te hebben. Maatschappelijk werk heeft mij direct verwezen naar het AMC in amsterdam. Hier heb ik verschillende testen moeten ondergaan en hier bleek uit dat ik PTSS had met daarbij een depressie. Ook legde zij mij hieruit wat PTSS precies betekende. Ik moet zeggen dat ik me op dat moment gek voelde worden. Ik dacht dat ik een psychiatrische klant was geworden. Maar dat bleek volgens hen niet waar te zijn. Ik moest alleen een traumatische ervaring met een doodsangst een plek gaan geven. Iets wat ik tot toen nog niet had gedaan. Ik moest hiervoor onder behandeling. Op dat moment konden mijn gevoelens ook de vrije loop gaan. Ik werd kwaad op collega's omdat zij, voor mijn gevoel mij en mijn maatje daar in de kou hadden laten staan. Alleen tegen een groep jongelui die ver konden gaan. Ik werd kwaad op de teamleiding, dat zij niet de mensen op 1 lijn hadden gezet. Ik werd kwaad op mezelf, dat ik het zo aangepakt had. Maar bovenal voelde ik me alleen. Heel alleen. Niet dat er geen mensen waren die me steunden. Verre van dat zelfs, maar ik voelde me alleen omdat ik het nu zelf op moest gaan lossen met mijn gevoel. Niemand anders kon dat voor mij doen. Gelukkig heb ik heel erg veel steun van iedereen, mijn man, familie, vrienden, collega's en mijn maatje, gehad. Nu kan ik ook weer relativeren en zie ik dat die collega's die niet het project steundde, dit met een reden deden die zij zagen, en ik op dat moment niet. Ook weet ik dat de leiding met de handen in het haar heeft gezeten en al het mogelijke er aan heeft gedaan om onze veiligheid te waarborgen. Ook weet ik nu dat ik dingen niet oplos door het weg te stoppen en het te proberen te vergeten, maar dat ik dingen onder ogen moet zien en ze een plekje moet geven. Inmiddels ben ik halverwege de therapie en ik moet zeggen, het werkt. Het werkt echt. Ik weet dingen over het incident die ik nooit alleen had ontdekt omdat ik ze in mijn onderbewust zijn had verstopt. Ik weet bijvoorbeeld nu dat die persoon die zijn been buiten de auto zette, hiernaast een hand had met daarin een vuurwapen. Misschien dat ik mijn aangifte aan ga passen zodat de schuldige alsnog kan worden gestraft, maar misschien vind ik het ook wel goed zo en is het boek voor mij afgesloten. Wat gewoon mijn belangrijkste les uit dit alles is dat ik goed nadenk voortaan over wat de gevolgen van bepaalde acties kunnen zijn en dat als er iets gebeurd ik het een plekje zal moeten geven, hoe moeilijk dat ook is. Je weet niet wat er gebeuren gaat op het moment dat jij in je blauwe pak de straat op stapt. Dat vertrouwen dat ik had in de straat moet terug komen. En dat kost tijd. Hoe frustrerend het ook is. Want dat is het absoluut. Waarom ben ik niet meer de agente van voor die tijd, die onbezorgt de straat op stapte en wel zag wat er zou gebeuren die dag. Maar ik weet dat ik mijn vertrouwde gevoel terug zal krijgen. Ik zal er voor moeten vechten, maar ik kan het. Daar ben ik van overtuigd. En ofdat ik mijn buik vol heb van het werk als politie-agente? Nee zeker niet. Ik blijf vinden dat ik het mooiste beroep van alle beroepen heb. Ik heb geleerd dat ik alle littekens een plekje moet geven. Ik hoef ze niet uit te wissen want ze zijn een stukje van mij, maar ik moet het een plek geven. Op het moment dat dat is gebeurd kan ik het in mijn rugzak stoppen. En deze opentrekken wanneer ik het wil.
Gepost door: lies op 15-01-2007 om 22:42
Klik hier om de 7 reactie(s) te bekijken.
|
|
